حراج زندگی با یک‌ مشت تومان
حراج زندگی با یک‌ مشت تومان

و‌ نکته تاسف بار تر آنکه نماینده جنوب استان بوشهر به جای آنکه ناظر بر اجرای قانون باشد خود نیز مصلحت سیاسی پیشه کرده و خواهان توزیع عوارض آلایندگی به کل استان بوشهر است!


آوای بوشهر – سید مصطفی هاشمی نژاد؛ انگار حکایت بده بستان های عوارض آلایندگی در منطقه پارس جنوبی تمامی ندارد و هر روز جنجال جدیدی راه می افتد.‌
البته ایرادی نمی توان بر این مناقشه وارد کرد چرا که دعوا سر لقمه ای چرب و نرم برای آقازاده هایی است که عسلویه برایشان گاو شیرده شده!

اما نکته جالب تر، حکایت ما مردمی است که به دردی مزمن و خطرناک دچار شده ایم. مرضی که حاضر هستیم قسطی پول بگیریم آنهم اگر کدخدای بالاده حقمان را بدهد!، دود بخوریم و خیلی راحت بیماری صعب العلاج بگیریم!

بررسی نتایج تحقیقات پیشین، نشان می دهد که مسلماً آلودگی های شیمیایی و به ویژه ذرات معلق (۳)NH, SO(X), NO(X), (2)O, (2)CO, CO در احتمال ابتلا به تنگی نفس، سردردهای میگرنی، کم هوشی کودکان، سقط جنین مادران باردار، ابتلا به بیماری های پوستی، برونشیت مزمن و سرطان، مشکل غلظت خون، افزایش افسردگی، بی حالی، خشم و عصبانیت و ظهور نشانگان بیماری اوتیسم در کودکان، مؤثر است. (برگرفته از مقاله بررسی آلودگی زیست محیطی صنایع پتروشیمی عسلویه و تاثیرات آن بر سلامت جسمی و روانشناختی ساکنان بومی (مطالعه موردی: شهرستان عسلویه)
شناسه (COI) مقاله: CEZ02_032)

جای سوال است که چرا حاضر هستیم به خاطر یک‌ مشت تومان زندگی و‌ حیات خود را به حراج بگذاریم؟

چرا نباید از مسوولان بخواهیم به جای دریافت خون بهای ما به دنبال حذف آلایندگی باشند؟!

به نظر می رسد باید به دنبال راهکار جدیدی برای حذف آلاینده ها باشیم.
اینکه چه طور و چگونه در این مقال نمی گنجد اما خوب میدانیم اگر بخواهند می شود.

به‌عنوان مثال کشور امارات یکی‌از بزرگترین تولید کنندگان گاز جهان است اما از طرفی، سومین کشور پاک جهان از حیث آلاینده های زیست محیطی محسوب می شود! یعنی هم می توان صنعت داشت و هم‌آلاینده نبود!

شاید در برخی پالایشگاه ها و شرکت های پتروشیمی منطقه پارس جنوبی تلاش هایی در جهت کاهش گازهای اسیدی و‌گلخانه ای، جلوگیری از ورود پساب های صنعتی به دریا صورت گرفته است اما هنوز هم وضعیت آنقدر بغرنج است که دل نگران آینده حیات و زندگی خود باشیم.

و‌ نکته تاسف بار آنکه پول عوارض آلایندگی که حق السکوت دردهای مردم است هم با عدالت توزیع و هزینه نمی شود. به جای آنکه طبق قانون به شهرستان های تاثیر پذیر برسد شامل شهرستان هایی می شود که هیچ‌تاثیر پذیری از این آلایندگی ها ندارد.

و‌ نکته تاسف بار تر آنکه نماینده جنوب استان بوشهر به جای آنکه ناظر بر اجرای قانون باشد خود نیز مصلحت سیاسی پیشه کرده و خواهان توزیع عوارض آلایندگی به کل استان بوشهر است!

کاش پول‌هایی که خون بهای مردم جنوب استان بوشهر است به جای آنکه صرف آسفالت و آجر شود به طرح های عام المنفعه جهت جلوگیری از خسارت های ناشی از آلودگی های صنعت اختصاص می یافت؛ طرح هایی نظیر کاشت گیاه، ساخت درمانگاه های مجهز و توسعه فناوری حذف آلاینده ها!